BEKİR COŞKUN KÖŞESİ

Bekir COŞKUN (1945-18 Ekim 2020) Anısına Saygıyla, Sevgiyle

"Bir sincap gördüğünüzde ceviz ağacında, 

o sizin sincabınızdır, size emanet…

O köşe başındaki meşe ağacı sizin…

Karşı yamaçtaki çamların, servilerin, çınarların, çimenlerin sizden başka kimsesi yoktur, onları siz koruyacaksınız, onlar sizin…

O kumru sizin…

O serçeler sizin…

Nehir sizin nehrinizdir, göl sizin gölünüz…

Dağ sizin…

--

Ama siz her zaman onları yalnız bıraktınız.

Eli baltalı adamlar ormana yanaştığında, dozerler-kepçeler yeşil alandaki sincabın ağacını söküp attığında, yunusları tüfeklerle öldürdüklerinde, fabrikalar yağlı sularını nehre-göle akıttıklarında, denizi çöplük olarak kullandıklarında öyle baktınız.

Sanki onlar başkasınınmış gibi…

Onların varlığı size huzur-mutluluk verdi de, yok edilişlerinde arkanızı döndünüz…

Bir ağaç kesildiğinde nefesinizin bir kısmının kesildiğini, bir kuş öldüğünde mutluluğunuzun çalındığını, denize-ırmağa kıyıldığında bir parçanızın alındığını, yunusları öldürdüklerinde, denizlerdeki dostunuzu vurduklarını anlamadınız.

Oysa onlar sizindi…

Doğanın tükenişindeki en büyük nedendir işte bu:

Vefasızlığınız…

---

Vakit çok geç değil…

Henüz zaman var.

Bir ağaç kesildiğinde, bir koruluğa dozerler girdiğinde, pis boruları denize-ırmağa bağladıklarında, o kuşu vurup o sincabı kovduklarında, komşunuzun kapısını çalıp “Hadi gidiyoruz” demelisiniz:

“Yardıma gidiyoruz… Onlar bizim…”

Sahip çıkmalısınız onlara; örgütlenerek, bir araya gelerek, el ele vererek, sevgilerinizi birleştirerek, merhametlerinizi çatarak…

Sizden başka kimsesi yoktur onların…

Onlar size muhtaç… /  O ağaç sizin…”

Bekir COŞKUN  (1 Aralık 2008)